From heaven to hell and back in 6 hours

Geplaatst: april 7, 2009 in Adventure Racen

Dat is de titel die Roel aan ons adventure race van afgelopen weekend heeft gegeven. In al het marathon geweld zou je haast vergeten dat we nog een AR gedaan hebben. Niets is minder waar. Want deze AR gaat voor mij in de boeken als een van de mooiste prestaties die ik heb gedaan in mijn sportleven. Misschien wel juist door zoals Roel schrijft `from heaven to hell and back`. Hieronder ons verslag.
Het schuine gedeelte is door Roel geschreven, de rest door mij.

Vrijdagavond om 22 uur werden wij het bos in gestuurd om 6 controlepunten (cp`s) op te sporen. Raid Vert 2009 was begonnen.
Drie punten lagen relatief ver weg in de velden, drie anderetechnisch moeilijker in het bos. De meeste teams vertrokken richtingvelden, maar in plaats van de meute te volgen, trokken we eerst naarhet bos. Het idee was dat we als (bijna) enige team in het bosmakkelijker de posten zouden vinden, en niet afgeleid werden door delampen en reflecterende kledij van andere teams.
Die strategiebleek goed te werken, want na ongeveer een uur en een kwartier kwamenwe tot onze grote verbazing als derde team (1e mixed) terug aan definish aan. En hoewel we een paar keer verschillende routes namentussen de CPs, bleven Martine en ik telkens Nico en Jacqueline (het andere Malheur Team) weertegenkomen aan de CPs. Resultaat was dan ook dat ze maar een minuutachter ons de finishte (2e mixed). Het vijfde team liet nog meerdan 10 minuten op zich wachten, dus dat zag er in elk geval goed uitvoor de langere race morgen.

Roel zou oriënteren en ik erachter aan. Op de laatste training hadden we het nog over doorsteken in het donker gehad. Soms is het handiger om dan een pad te nemen. Maar dat was Roel niet van plan. De eerste km liepen we al in 4.37 en dus dat beloofde wat. Al snel doken we het bos in. Niets paden, dwars overal doorheen, des te sneller zijn we er. Binnen 15 minuten stond ik alweer tot mijn knieën in een beek en wist ik dat we echt aan een adventure race bezig waren. Maar de eerste cp kon wel afgeknipt worden. Zo gingen we door, cp na cp vond Roel feilloos. De vreugde was dan ook groot toen we als eerste mix binnen kwamen en 3de overall. Nico en Jacqueline op onze hielen met maar 1 minuut.

Dan de tweede dag na een brakke nacht. Want slapen op een zaal met 30 man valt niet mee.
Als het startschot gaat, verdwijnt alle achtergrondgeluid, en gaat defocus op één ding: punten intekenen en zo snel mogelijk vertrekken.Martine had op voorhand op haar blog al gemeld dat onze strategie bijhet run&bike onderdeel heel eenvoudig zou zijn: ik run, Martinebike. Een oneerlijke wereld me dunkt, maar het is niet anders.
1, 2, 3 Start. Snel CPs intekenen, en wij weg. Met run&bike,dus Martine op de fiets, en ikke lopen. Martine had wel dehoffelijkheid om mijn rugzak te dragen, zodat ik toch tegen 13-14 km/udoor de Ardennen ging. Een aantal snellere (mannen-)teams gingen onsvoorbij, maar na CP1 begonnen we afstand te nemen van Nicoen Jacqueline die ongeveer gelijk met ons aan de Run&Bike begonnen.Afgaande op de resultaten van de proloog gingen zij onze belangrijkstetegenstanders worden vandaag. En toen, halverwege tussen CP2 en 3, naongeveer 1/3 van de run&bike, besloot de achterband van Martine’sfiets dat hij zich wat platjes voelde vandaag… Lekke band,vermoedelijk een slecht afsluitend ventiel, en plots was van fietsengeen sprake meer. Run & bike werd omgedoopt tot run with bike…ELLENDE !!!

Maar dan doe je waar adventure racers goed in zijn, hé. Improviseren,niet zeuren, en doorgaan. Dus allebei lopen, met de fiets aan de hand.Natuurlijk is zoiets niet bevorderlijk voor je gemiddelde snelheid, enwe werden dan ook links en rechts voorbijgegaan door teams.

We voelde ons goed en scherp met de overwinning van de dag ervoor. Dus gingen we vol goede moed op pad voor een run-bike. Roel zou het lopen doen ik ik de fiets. Niet afwisselen want ik zou de volgende dag de marathon lopen en dat scheelde dan toch wat belasting. Een eerlijke wereld me dunkt.
Maar al snel ging het mis. Materiaalpech en ook met een bommetje kregen we geen lucht in de band. Zo liepen wij dus ineens samen met de fiets in de hand. Andere teams vlogen ons voorbij terwijl wij ons best deden om de schade te bepreken. Bij het wisselpunt ging het niet erg soepel allemaal. Leuk een nieuwe fiets, maar alles wisselen gaat niet zo soepel als bij je oude fiets. Een dikke 25 minuten waren we pas klaar. Een achterstand van zeker 40 minuten.
Het was over qua competitie, balen als een stekker maar het was niet anders. `Ok`, zei Roel, `dan maken we er een lekker dagje buiten spelen van, laten we genieten en racen`. De knop ging om en we stapte op de fiets.
Op de fiets dus naar een bos achter Gouvy, waar een eersteoriëntatieloop op ons wachtte. Het fietsen ging lekker, al zagen wegeen enkel ander team meer, tot aan het wisselpunt. Daar vertrok TeamSalomon als eerste terug, die lagen dus een ganse etappe voor. Deoriëntatie zelf was prachtig, en lekker doorstekend door het bos kwamenwe exact uit op de CPs waar we moesten zijn. Bij onze eerste CP kwamenwe Nico en Jacqueline tegen, en ook de 2 X-bionic teams, die deoriëntatie in ongekeerde volgorde deden. Ach, laat maar lopen… wijdoen ons ding wel. De rest van de oriëntatie ging perfect, en wehielden er een goed looptempo op na. Ook bergop bleven we lopen, enMartine volgde me als een schaduw door het bos. Sterk bezig, al zeg ikhet zelf.
Na een stuk fietsen kwamen we bij de eerste oriëntatie loop. Roel loosde ons snel naar de cp punten en terwijl wij net begonnen kwamen de meesten al terug. Niet naar kijken, gewoon lopen.

Terug de fiets op, op weg naar het volgendewisselpunt waar een klimproefje op ons wachtte. Ook het terugfietsenging erg goed, vooral vanwege het vele bergaf. Bijna aan het wisselpuntaangekomen, kwamen plots Nico en Jacqueline uit de andere richting.Bleek dat ze vergeten waren CP14 te knippen, en dus minstens eenkwartier terug moesten. Daarmee verloren zij dus ook zeker een halfuur, en waren het nu de twee X-bionic teams en de meiden van FAST dieop kop lagen. Bij de wisselzone aangekomen moesten we een korteklimproef doen, en dan terug een oriëntatieloop. En weer gingen we alsgekken tekeer. De oriëntatie klopte als een bus, en elke keer als ikdacht even te wandelen om de benen wat te sparen, begon Martine alweerte lopen. Supersterk gewoon, niet moe te krijgen. Het was echt eengeweldig gevoel om het ene team na het andere op te pikken, en snelstetijden neer te zetten. Op het einde van deze tweede oriëntatie kregenwe dan ook Arnaud en Marije, het tweede X-bionic team, in de gaten. Diehadden misschien nog 5 minuten voor op ons, maar met het voordeel datwe hadden uit de proloog, stonden we dus waarschijnlijk alweer op hetpodium.
We sprongen weer op de Mtb`s en onderweg kwamen we plotseling Nico en Jacqueline tegen. Die waren een cp vergeten en kwamen terug. Flink balen, daar verloren ze wel een klein half uur mee en ws een podiumplaats. Bij het volgende wisselpunt moest er een kleine klim en afdaling gedaan worden. De eer liet ik een aan Roel zodat ik even kon bijkomen. Helaas liet Roel mij niet bijkomen, ik had nog geen stuk ontbijtkoek in mijn mond en hij stond alweer naast mij. Ik had de waterflessen net gevuld en hup daar gingen we weer, op naar de volgende oriëntatie loop. Als een speer gingen we het bos door, feilloos vond Roel de cp`s, ongelooflijk. Veel klimmetjes en dalen en voor we het wisten waren we weer bij het begin punt. Een knul van de organisatie in verbijstering achterlatend. Hij kon niet geloven dat we zo snel terug waren en alle cp`s hadden gevonden. We haalde teams in en we voelden beide dat er meer in zat dan we ooit hadden durven dromen.

Terug de fiets op dan maar weer, voor een lange fietsetappe. Hierslaagden we erin om X-bionische Arnaud en vriendin in te halen, enafstand te nemen. Onderweg nog snel een special task boogschietenafwerken, en dan als een gek weer die fiets op. We gingen echtsupergoed, en maakten maar één klein oriëntatiefoutje. En plots, bijéén van de laatste fietsposten, kregen we plots Elwin en Monique in hetvisier… Dat was geen 10 minuten meer. Of toch? Ach, gewoon doorgaan,het snot uit de neus en de blik op oneindig die pedalen ranselen. Delaatste CP voor de finish bleek nog een leuke special task te hebben,één persoontje van het team mocht 100m naar een boei zwemmen en terug,om daar af te knippen. Monique en Martine bewezen voor eens en altijdwie nu eigenlijk het zwakke geslacht is, en terwijl Elwin en ik van dekant stonden te supporteren, gingen zij het ijskoude water in. RESPECT!!!
Op de fiets, special task touwen en weer verder. Ik had niet zo goed in beeld wie er nog voor ons of achter ons zat maar Roel kent de meeste teams. Wat het ook erg boeiend maakte was dat het mixveld erg sterk vertegenwoordigt was tijdens de race. We haalde het X-Bionicteam in en plotseling kregen we het laatste mix team in beeld.
Met het snot voor de ogen fietste ik me het ongans, Roel gaf me regelmatig zijn fietstouw en hielp mee tijdens de klimmen. Als we bij net een cp afgeknipt hebben zien we 2 teams het bos in gaan. Klimmend omhoog met de fiets aan de hand over boomstronken. Roel kijkt nog eens op de kaart en we overleggen. We kunnen ook dwars door het bos of omrijden en over de weg. We besluiten om te rijden en dat blijkt de juiste beslissing te zijn. We zijn veel eerder bij de volgende special tasks dan de andere 2 mannen teams. Bij de laatste special task lag Monique van het mix team halverwege in het water. Er moest gezwommen worden. Ik besloot het te doen, Roel had tenslotte de andere special tasks gedaan. Hij sputterde niet eens tegen. Zelfs niet toen ik zei,`jij mag ook hoor als je graag wil`. Jasje en schoenen uit en hup, het ijskoude water in. 100 meter verder dreef de knijper om af te knippen. Snel weer terug en het droge shirt van Roel aan en op de fiets om vol gas naar de finish te rijden. Daar kwamen we als derde team van de dag binnen en was het eerste mix team net 1 minuut binnen. Maar door onze sterke proloog hielden we 10 minuten over. We werden daardoor 1ste in het mix klassement en 2 in het algemeen klassement.

Ik weet het. ’t Is een veel te lang verslag geworden, maar het was echtde moeite waard. De emotie om vanuit een verloren positie terug teknokken, en voluit te blijven vechten voor elke seconde, maakte debeloning aan de finish eens zo zoet. Werkelijk een geweldige race, eneen ongelofelijke opsteker. Hoewel ik wist dat Martine sterk was, heeftze me toch weer versteld doen staan. Er kwam geen einde aan haar kracht, 100% ervoor gaan is de normaalste zaak van de wereld voor haar.
Ik weet het, het is een veel te lang verslag geworden. Maar ik ben zo fier op de prestatie van Roel en mij. We hebben zo een geweldige race gestreden. Van winnaar tot kansloos tot winnaar. Het was voor mij en Roel de eerste keer dat we samen een wedstrijd deden.
De afspraak was dat ik hem de huid vol mocht schelden als hij mij te veel zou pushen onderweg. Als we erna maar weer vriendjes waren. Eigenlijk is er geen onvertogen woord gevallen, ja ik weet het, dat valt tegen. Maar we voelde elkaar feilloos aan. Roel reikte op de goede momenten het touwtje aan zodat ik net weer wat energie op kon doen. Hij oriënteerde zo secuur en foutloos, indrukwekkend. Op de juiste momenten wist hij het goede te zeggen. Dat we sterk waren en waar we lagen. Genoeg om mij te prikkelen.
Kortom, deze overwinning gaat voor mij in de boeken als een van de mooiste in mijn sportleven. En Roel en ik zijn ook nog steeds vriendjes, wat wil een mens nog meer.
Nico en Jacq zijn nog knap 5de geworden in het overall klassement. Jammer van die gemiste cp anders waren ook zij zeker in de prijzen gevallen. Dat was toch mooi geweest, een geel Malheur podium.

nb; het hele verhaal van Roel kun je hier lezen.
Met wederom dank aan Rene Shraa voor de mooie foto`s. Meer foto`s zijn te vinden op zijn site Rsa-fotografie.

Advertenties
reacties
  1. cremke schreef:

    Avontuur heb je zeker opnieuw gehad met deze adventure

  2. Rinus schreef:

    Bedankt voor je lieve en mooie reactie op het Rotterdamse marathon avontuur en die knuffel komt wel!.
    Verder ben je een bikkel en wat je allemaal kan en doet, vol ongeloof!.
    Pak ook je rust Martine, ook belangrijk zo vlak voor Texel.
    xx Rinus.

  3. Joost schreef:

    Gaaf zeg, super gaaf. Heel leuk om te lezen … zit ik hier op een saai kantorenterrein hahahaha.

  4. Yolanda schreef:

    Mooi verslag. Leuk dat jullie allebei een stuk hebben geschreven. Gefeliciteerd met de behaalde eerste prijs. Beloofd vast veel goeds voor de toekomst.

  5. Frank schreef:

    Jeetje, wat een belevenissen. Gefeliciteerd met jullie fantastische resultaat.

  6. Koen Martens schreef:

    Nog even en ik moet het lopen van 4 naar 3 verplaatsen in de week, wat een lengte om te lezen.
    Maar wel spannend! Van harte proficiat met de 1e plek

  7. hans schreef:

    een hele ervaring.. en dat effe voor de marathon. Knap hoor

  8. Claudia schreef:

    Wat een geweldig verhaal te horen, met die foto’s erbij. Kan geen boek tegenop.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s