Slovenie is een ontzettend mooi outdoor land en mede daardoor zet de organisatie van AR Slovenie al 10 jaar een mooie race neer. Een mooie en voor adventure race principes een goedkope race. De organisatie doet er alles aan om de racers alles te bieden, zowel qua race als qua faciliteiten. Een camping als basecamp, eten, shirt en buff en iedere vrijwilliger die klaar staat voor de racer.
Vrijdag ochtend om 6 uur stapten we in de bus voor een trip naar Piran.
Een prachtig plaatsje aan de kust. Daar Was de start om half 11 en die begon met een oriëntatie loop door het oude vissersdorpje Piran. Een wirwar van nauwe steegjes waar er 8 punten te vinden waren. We hadden ons opgesplitst in 2 en samen met Paula rende ik de steegjes door.
Nico en Guido pakten de andere 4 punten. Het laatste punt konden we niet vinden, of anders, we vonden hem uiteindelijk maar het had aardig wat tijd gekost. Als laatste team vertrokken we voor 2 km zwemmen. Zeker al een half uur later dan de andere teams.
2 km zwemmen is lang en zeker met stroming en golven tegen. De punten waren onder water te vinden. Via de kaart moest je oriënteren op wat je aan de kust zag.
Guido oriënteerden ons langs de punten en dook ze op. Alhoewel het leek of we niet vooruitkwamen. Ik gaf 3 keer over tijdens het zwemmen van de happen zout water in mijn maag. Het luchtte wel steeds op.
Een optie was nog langs de kant lopen en het water in als je ongeveer bij de cp was. Maar bij de briefing was gezegd dat je de cps zou kwijt raken als je niet zou zwemmen. Dus zwommen wij door, later hoorde we dat veel teams hadden gelopen langs de kust.
Via een 2 a 3 km loop tussen de nudisten door kwamen we aan bij de kajaks.
We hadden al besloten om een verre cp te laten liggen om wat tijd in te lopen. Terug kajakken dus, een fikse stroming zorgde ervoor dat de kajak erg naar rechts werd getrokken. Al snel maakte we een wissel, de combi man/vrouw in de kajak had wat meer spiermassa dan Paula en ik en dat ging beter.
Het was serieus bloedheet, je voelde je haast verbranden. Met 35 graden was de overgang voor ons enorm.
Met mooie uitzichten op Piran kwamen we uiteindelijk aan bij een loopsessie. Omkleden, nog een keer insmeren en weg waren we. Langs de toeristen terrassen op weg naar het skate punt.
Daar lag de volgende uitdaging, skaten. We moesten gelijk een tunnel in, die redelijk naar beneden ging. Ik hoorde ineens Paula naast me roepen ‘ik kan niet meer stoppen!!’, redelijk in paniek. Guido en ik riepen nog na hoe ze moest remmen met de benen maar ze verdween uit zicht. Ik kreeg er de slappe lach van, het was zo komisch gezicht.
Buiten de tunnel was ze nog heel en gingen de skates uit en schoenen aan. Nico deed hetzelfde, die vond het ook niets met al die heuvels.
Guido en ik bleven op de skates heuvel op en af gaan met hier en daar echt slecht wegdek. Na een km of 7 was de wissel en konden we op de fiets. Guido voelde zich al niet heel goed, die begon te overgeven.
Ws een combinatie van veel energie gebruikt met oa het zwemmen. Hij heeft aardig wat meer gezwommen om de cp’s te vinden en op te duiken. En misschien toch een lichte zonnesteek. Met het fietsen zijn we even gestopt, hij kon niets binnen houden.
ORS laten drinken en langzaam ging het beter. Hij trok bij en toen we aan de trekking moesten beginnen was hij weer ok.
Helaas waren we door alles wel een uur te laat bij de wisselplaats. Pats, al onze punten werden gehalveerd. Nou ja, niets aan te doen, we gaan lopen.
Dat was qua temperatuur in ieder geval aangenaam, door een nationaal park (lees donker bos) waar we een bord zagen van de aanwezige wolven.
Daar werd duidelijk dat Paula geen ervaringen heeft met trekkingen. De jongens en ik lopen altijd een stevig tempo en dat lukte nu niet. Geen probleem. Dan passen we het tempo aan. Soms lastig om dicht bij elkaar te blijven lopen omdat er een flink verschil was en je allemaal snel in je eigen ritme gaat lopen mn bij klimmen en dalen.
Uiteindelijk ben ik achteraan gaan lopen zodat we in het donker Paula niet zouden kwijt raken. Dat ik dan degene zou zijn die als eerste opgegeten zou worden door een wolf die me vanachter zou kunnen bespringen was bijzaak.
Het oriënteren was ook lastig in het bos. Rond de klok van 4 uur hebben we uiteindelijk besloten om te checken waar we nu precies waren. Via de gps tracker zag men waar we zaten en gelukkig zaten we waar we ongeveer dachten te zijn.
Na 9 uur lopen kwamen we 5 uur te laat bij het wisselpunt aan. Over en uit.
Gelukkig bracht men ons naar een ander wisselpunt een stuk verder in de wedstrijd.
Dan konden we in ieder geval nog een stuk fietsen. Daar moesten we wel tot 18 uur in de avond wachten want pas vanaf die tijd mocht je die post verlaten.
Beetje chillen/slapen, eten en wat kletsen. Wel heel vreemd. Uit de race en wachten tot je verder mag alleen ben je er wel uit.
Nou ja, we konden nog een behoorlijke route fietsen en dat is een mooie training. Aardig wat klimmen erin, stukken vlak en zo reden we de nacht in. We waren weer getuige van een tweede keer een prachtige zonsondergang.
Daar kreeg ik voor het eerst samen met Nico een ontzettende slaapdip. Even 15 minuten liggen, klappertandend wakker worden en weer verder. 10 minuten erna kreeg ik een serieuze hongerklop zeg. Alsof ik plots stil stond, het zweet brak me uit en snel heb ik van alles naar binnen gewerkt. Niet heel gek want ik had echt veels te weinig gegeten. Je loopt altijd achter met een AR, dat hoort erbij. Maar mijn maag was de dag ervoor wat van slag geraakt van ws gegiste sportdrank die al uren in de zon hadden staan koken.
Dat zorgde ervoor dat ik al misselijk werd als ik aan eten dacht. Ik at wel steeds wat. Maar uiteindelijk heb ik van de 8 zakken eten nog geen 3 zakken op. Dat is serieus echt te weinig.
Het blijft ook wel bijzonder dat je lichaam toch kan werken met zo weinig intake.
Na 10 uur op de mtb hadden Paula en Nico ons naar de camping genavigeerd.
Uiteindelijk 34 uur geraced in totaal en dnf in de uitslagen lijst.
Zonde dat we heel veel leuke dingen hebben gemist maar goed, het is niet anders.
Je leert steeds weer wat bij, en ook bij deze race hebben we dat gedaan.
Ik heb nieuwe dingen uitgeprobeerd qua materiaal en eten voor het WK. Sommige dingen werkten en sommige dingen niet.
Ook heb ik gezien dat het geen vanzelfsprekendheid is dat een bij elkaar gevoegd team zomaar functioneert. Dat betekent dat je onderweg doelen moet bijstellen en keuzes moet maken.
Ook met oriënteren hebben we weer bijgeleerd.
Fysiek en mentaal goed getraind. Het 2 nachten doorgaan telde deze keer niet echt omdat we een lange rustsessie hebben gehad van 9 uur. Maar dit keer was de warmte op de eerste dag toch ook een fikse energie verslinder.
Ik zal toch echt nog een keer terug moeten naar Slovenië. Dit is de tweede keer een DNF.
3 keer is scheepsrecht zullen we maar denken.
Het verhaal van Paula lees je hier.

Advertenties

Het was een druk, vol, doodvermoeiend maar heel gezellig BART weekend.
Vrijdagnacht lag ik erg laat in bed doordat we gezellig zaten te borrelen in Buggenhout, België.
Dat was niet heel slim want ik zou, samen met Nico, erg vroeg gaan mountainbiken de volgende dag. Brak stonden we om half 8 naast ons bed na nog geen 5 uur slaap.
Als we bezig zijn komt het goed zei Nico, hij had gelijk.
In de regio rond Leuven zouden we de knijpers van de week ervoor gehouden adventure race gaan oppikken. Kaartlezend mountainbiken is een goede training.
Het gebied is zeer de moeite waard! Het Meerdaalwoud, Heverleebos en Egenhovenbos vormen er het grootste gemengde loofbos in Vlaanderen.
Na een paar uurtjes fietsen en bijna alle punten gevonden te hebben was de conclusie dat het een heerlijke training was en ik steeds beter ga oriënteren.
Daarna was het tijd om ons op te storten op de voorbereiding van een hele spannende avond. De Spaghetti zwier van team BART. Je hebt geen idee hoeveel mensen er gaan komen, of we echt wel wat gaan verdienen, of het goed gaat en nog meer van die spoken die we allemaal zagen.
Ik kan er kort over zijn, het werd een geweldig succes. 180 mensen kwamen pasta eten!!
Dat is echt iets wat in België kan en in NL niet. Hele families die pastas komen eten en gelijk een sociaal dorpsgebeuren, geweldig.
Een groep van 27 vrijwilligers hebben met ons gezorgd voor een geweldige avond.
Iedereen heeft keihard gewerkt, we kunnen niet zeggen hoe dankbaar we zijn.
Iedereen die geholpen heeft, de sponsors, de eters, ongelooflijk dank namens team BART!
Wij zaten om 1 uur aan een biertje volledig kapot. Ik had vooral ontzettende moeie voeten, bedienen valt niet mee. Maar jeetje, wat waren we tevreden zeg!
Bovendien hebben we een hele mooie aanbieding gehad van een sponsor die op onze kleding zal gaan prijken, GREGA.
GREGA produceert gedroogde hammen, die al meerdere prijzen gewonnen hebben. Op onze trainingsweekenden eten wij regelmatig een van deze hammen/hespen en je eet je vingers erbij op. Samen met een Belgisch biertje echt een aanrader!
Veels te vroeg moesten we zondag met de hele bende weer op stap. Er stond een wandeling op de planning van 21 km. Om 7 uur op pad omdat we nog naar Kruisberg moesten rijden.
De wandeling was georganiseerd met de groep die de Mont Blanc wandeling gaat doen in Augustus. Een heel mooi gebied rond Kruisberg.
Met de wallen onder onze ogen en de regen die met bakken uit de lucht kwam hadden we niet heel veel zin maar goed, zin maken maar.
Wij hadden er wel eens een training gedaan, wat een mooi gebied is het toch, de Vlaamse Ardennen. Er lopen verschillende wandelroutes door het hele gebied die genummerd zijn en zo kun je zelf je route maken. Afwisselend met bos en landerijen.
Lopen met een groep is even wennen. Er wordt meer gestopt om bv wat te eten, waar wij gewend zijn om dat gewoon lopend te doen. Maar goed, dat weet je als je met een groep loopt. Jammer dat het veel regende. In de middag werd het wat nevelig wat wel erg mooie plaatjes opleverde in het bos.
Het plan was om terug naar Buggenhout te fietsen met Nico. Erg enthousiast waren we al niet met dat klote weer. Gelukkig werden we gered door de het restaurantje in Kwaremont. Het eten duurde daar zo lang dat we het uiteindelijk niet haalde omdat Nico om 18 uur op een etentje moest zijn. Erg teleurgesteld waren we echter niet, al deden we wel alsof.
Om 21 uur was ik thuis, doodmoe maar ongelooflijk tevreden. Wat een heerlijk weekend!

Een van de verplichte materialen voor het WK adventure racen zijn C schoenen.
C schoenen? Van die logge dingen waar je niet op kunt lopen en loodzwaar zijn?
C schoenen omdat we moeten lopen op hoogte en er stijgijzers onder onze schoenen moeten. Bijzonder is dan altijd dat we niet weten hoe en wat voordat we met de race bezig zijn.
Steeds als je denkt alles te hebben komt er weer het een en ander bij, om gek van te worden.
Maar ik heb totaal geen verstand van C schoenen. Toen ik eens rond ging kijken viel ik ook gelijk van mijn stoel van de prijs. Als je denkt dat trailschoenen duur zijn, think again.
Gelukkig zijn er mensen die er wel verstand van hebben en mogen wij ontzettend blij zijn (en dan druk ik mij voorzichtig uit) dat zij team BART in de beste C schoenen zetten die er misschien wel zijn.

Outdoor Gouda

Outdoor Gouda en Summit Outdoor & Sports maken dat samen mogelijk.
Vanavond ben ik wezen passen en was ik helemaal verbaasd.
Van logge en zware schoenen is geen sprake meer. Lichte en comfortabele schoenen zijn het geworden. Het assortiment is enorm.
Het is de La Sportiva Trango S EVO gtx geworden.
Dit is een degelijke C-D schoen, die waterdicht is en licht van gewicht (1.100 gram in maat 39). Deze schoen heeft door een bijzonder constructie van de voor zool een heel comfortabele afrol tijdens het lopen, maar blijft stijf. Door deze stijfheid is deze uitermate geschikt voor half automatische stijgijzers. Deze schoen heeft een echte naam en faam in alle beklimmingen boven de 3000 meter.
Aangezien ik in Augustus ook de Mont Blanc op gaan is het helemaal geweldig om deze schoenen te hebben en kan ik ze perfect inlopen.
De Trango;
Evolution of the famous model Trango S, it features the Gore-Tex® membrane, that guarantees waterproofness and breathability.
A modern multi-purpose lightweight boot: vie ferrate, mountaineering, alpine hiking. Lightweight is its main characteristic, reached thanks to the usage of innovative and performing materials. Absolute comfort, waterproofness and appealing look make it a multi-purpose product. Lacing system derived from climbing shoe technology, with the addition of a lace lock that allows double tension. Innovative multidirectional ankle hinge “3D Flex System”. Double rubber reinforcement on the toe box. Rubber rand with differentiated height on the areas of higher abrasion.

Gisterenavond zag ik een boeiende aflevering van Pauw en Witteman, ja die bestaan soms echt. Er zaten een aantal oud Olympische medaille winnaars aan tafel en het ging uiteraard over sport.
(Arnold Vanderlyde, Minke Booij, Maarten van der Weijden, Ellen van Langen, Dennis van der Geest en Inge de Bruijn.)
Wat een olympische medaille met je doet, hoe de weg ernaar toe beleefd wordt, de spelen zelf, video beelden kwamen voorbij en vooral de discussie tussen de sporters was leuk.
Ik was vooral zeer geboeid door Arnold Vanderlyde.
Een van de topics was hoe het is om in een team te sporten, of dat je negatief of positief beïnvloedt.
Dennis Van Der Geest moet er niets van hebben. Hij zegt heel eerlijk dat hij de winst alleen wil vieren, en het verlies zelf wil verwerken. Dat hij zelf verantwoordelijk wil zijn voor alles wat hij doet.
Arnold en Minke vonden dat je veel uit een team kunt halen. Boeiend om het verschil tussen sporters te zien.

Finish WK Team BART

Ik denk zelf ook dat je veel uit een teamsport kunt halen. Sinds ik in team BART zit heb ik er eigenlijk alleen maar positieve dingen uit gehaald.
Ik sport nog heel veel alleen maar de trainingen en de wedstrijden die ik met BART doen zijn altijd waardevol.
Wij ervaren alle 4 heel veel energie en positiviteit van elkaar. Je wordt als je bv even in een mindere periode zit ontzettend gestimuleerd door elkaar.
Maar ook krijg je enorme boost van een weekend trainen met elkaar.
Je leert van elkaar omdat je allemaal ergens goed in bent.
Tijdens wedstrijden help je elkaar en als iemand erdoor heen zit probeer je elkaar daar in te ondersteunen. Zo kan een hand die aan je rugzak trekt als je omhoog fiets je over een dip heen helpen. Je zoekt met z`n 4en oplossingen als er problemen zijn.
Ook als het misgaat is het goed om met je team maten terug te kijken wat er nu mis ging en waar je kunt verbeteren, zowel als team als per individu.
Je deelt zoveel met elkaar dat je elkaar soms blindelings begrijpt.
Nog steeds hebben we het vaak over ons WK in Tasmanië. Niemand begrijpt helemaal wat ik daar heb meegemaakt behalve de jongens. En dat geldt ook omgekeerd.
Bovendien kun je ook ontzettend veel lol met elkaar hebben. Ook als je erdoor heen zit.
Dat maakt dat voor mij de combinatie van alleen en in een team sporten mij een stuk sterker en veelzijdiger sporter heeft gemaakt.
Het is de moeite waard om de uitzending van Pauw en Witteman terug te kijken. Dat kun je hier doen.
Ik zou heel graag eens lang met Vanderlyden een boom opzetten over sport.

De Bouillonnante was zaterdag op zijn best. Een parcours met grote delen blubber, spekglad, technisch en aardig wat hagel en regen buien op onze trailhoofden. Een trail die er zo bij ligt schreeuwt om gelopen te worden. Gewoon omdat je als een klein kind weer heerlijk door de plassen en modder kan stampen. Beetje jammer dat het dan wel met mijn nieuwe La Sportiva trail schoenen moest maar een betere ontmaagding konden ze niet wensen.
Het mooie van de Bouillonnante is dat het zijn authentieke karakter goed weet te behouden ondanks de populariteit.
De start was weer op de prachtige locatie bij het Kasteel. Wederom een briefing waar ik al jaren niets van versta, alhoewel we verstonden wel dat het een zeer zwaar parcours ging worden dit jaar. Maar dat had ik zelf al verzonnen.
Samen met Guido en 450 andere lopers ging ik op pad. Nico zou instappen bij het km punt 27 ivm wat trainings achterstand. Guido zou een hele zware eerste ultratrail voor zijn kiezen krijgen.
De eerste 15 km liepen we samen. Vanaf het kasteel naar beneden, een stukje langs de Semois en dan de eerste klim.

De eerste klim

Er volgt een lang stuk vals plat omhoog en dan komen we ergens op een van mijn lievelingsplekjes. Een single track die door het bos slingert, omhoog en omlaag. Met een prachtig uitkijkpunt.
De eerste verzorgingspost staat op 12 km en dat is even bijtanken. Flessen vullen, wat eten, plasstop en weer gaan. De brug over en links af voor de extra ronde van 28 km.
Daar is het echt een baggerzooi. Een pad waar tractoren rijden die bomen verplaatsen is een modderbad. We stampen erdoor heen en ondertussen is Guido van mij weg gelopen.
Het gedeelte is relatief makkelijk maar door de modder wordt het een stuk zwaarder.
Onderweg komen we door een technisch stuk afdaling. Steil en een glijbaan. Ik zie lopers van boom naar boom rennen. Ik glij naar beneden, een combinatie van rennen en glijden.
Bij km 27 staat Nico, hij stapt in.
Guido was al even gepasseerd. Hij gaat te hard, maar daar komt hij nog wel achter.
Er wordt weer aardig geklommen en afgedaald. Vooral tijdens de afdalingen haal ik aardig wat mensen in. Ik voel me ook nog steeds prima. Rond de 30 had ik wat last van mijn bilspier maar dat is ook ergens weer verdwenen.
Op km 38 zien we Guido lopen, we halen hem bij en hij zit er redelijk doorheen.
Dan komen we weer bij de post van 12km alleen is die nu de 40 km post geworden. Ondertussen ook ongeveer 8 regen en hagelbuien verder.
Nico loopt op de klimmen voor me, zo kan ik me mooi focussen op hem.
Met de afdalingen ziet hij als hij geluk heeft alleen nog mijn hielen, maar hij haakt erna steeds weer aan.
Na de post volgt The Wall, een lange beklimming. Een klim van 700 meter met 200 hoogtemeters, recht naar boven bijna.
Men heeft een bolletjes klassement gemaakt, ws boeit niemand dat, je hebt je handen al vol om boven te komen.
Ondertussen zie ik er ook niet meer uit, alles onder de modder. Niet eens van het vallen maar meer van mijn vieze handen afvegen aan mijn broek iedere keer weer.
Dan volgt er een lang stuk van ongeveer 7 km die echt waanzinnig is. Een heel technische single track die afdaalt en soms wat klimt. Als je er hier doorheen zit ga je echt pijn lijden.
De trappen van Bouillon zitten er weer in, ik denk maar niet aan het idee dat de man die boven mij afdaalt naar beneden zou kunnen glijden want de trappen zijn spekglad.
We halen nog aardig wat mensen in. De laatste post volgt en er is nog 5 km te gaan.
Uiteraard nog 2 klimmen, ik ben er ondertussen ook wel klaar mee. Ik weet dat we er bijna zijn en ben eigenlijk ook heel verbaasd over de tijd die we tot dan lopen.
Ik zei onderweg nog tegen Nico, als ik 7.30 uur loop met dit parcours ben ik heel tevreden. Zoals het er nu uitziet lopen we dik onder die tijd.

Met Nico na 48 km

Dan komen we boven, de laatste klim is gedaan. In de verte zie en hoor je Bouillon. Er volgt nog een mooie slingerafdaling die sommige mensen stapje voor stapje nemen. Ik zie zelfs nog een vrouw die van de 24 km wedstrijd is. Ik glij/ren naar beneden en zie het kasteel.
Nog even de trappen op naar het kasteel, gewoon voor de volledige verzuring, en in de haag van mensen de laatste meters naar boven rennen. Steeds weer denk ik, een zware maar erg mooie finish toch. Als een boodschapper die een belangrijke brief naar het kasteel moet brengen.
Ik ren de tent in en de tijd stopt op een prachtige 7 uur 1 minuut en 53 seconden.
Verleden jaar dacht ik nog dat ik die Bouillonnante nooit kon finishen onder de 7 uur. Nu doe ik het bijna voor de tweede keer. En dat onder deze omstandigheden.

Ik werd 9de overall en 3de in mijn categorie. In het algemeen klassement 118 ste.
Na 7.37 uur komt Guido binnen, kei verrot maar die bikkel heeft het wel gewoon gefikst in een prachtige tijd!
Team BART zou team BART niet zijn als er nog niet een biertje werd gedronken in de tent, later in de kroeg en in ons huisje.
Zondag hebben we 2 uurtjes op de mtb gezeten, uitfietsen heet dat (met 300 hoogtemeters)
Het is weer even geleden dat ik spierpijn in mijn bovenbenen heb gehad maar het voelt best goed.
Naar huis met een Bouillonnante biertje, opener en een buff, meer moet dat niet zijn zouden mijn Belgische jongens zeggen.
De fotos met dank aan Bjorn, Luc en Stella.

WKAR 2013 in Costa Rica

Geplaatst: april 19, 2012 in Adventure Racen

Niet dat we al plannen hebben hoor, maar gewoon leuk om te weten. Het WK adventure racen wordt in 2013 gehouden in Costa Rica.

Three adventure racers, dangling from ropes on the Instituto Costarricense de Turismo office (Department of Tourism), unveiled a building size banner announcing the Costa Rica Adventure Race will be the host of the 2013 Adventure Racing World Championship.
The AR World Championship 2013 is scheduled for the first two weeks of November. Alexander Baker, co-race director, said “Our goal of the race is for participants to experience an unforgettable race, where the terrain, the climate, and strategy will test them to the limit”.
AR World Series Director, Craig Bycroft, said “Costa Rica will be a stunning destination for international athletes and provide superb terrain and environment for a very adventurous World Championship”.
The disciplines planned by the Costa Rica Adventure Race for 2013 will be rafting, kayak (ocean and river), mountain bike, trekking, ropes, inner tubing, coasteering, canyoning, over a 5-10 day, 700+ km course. $75,000 USD prize money will be on offer to teams.
Costa Rica ARThe AR World Series unites in competition the worlds best endurance athletes at premiere Qualifier events around the globe. Each year a Qualifier event is chosen to host the championship – 2013 being Costa Rica. They accept the top two placed teams at each of the series Qualifiers, plus the previous AR World Championship, and allocate wild card entries.
The AR World Championship has defined internationally the sport of adventure racing and crowned the worlds top adventure racing athletes since 2001.
Teams will now be watching closely the 2012 edition of the Costa Rica Adventure Race, held from 21-28 April 2012, hoping to obtain any insights that may assist them in 2013.

De Salomon Sky 45 rugzak

Aanvankelijk zouden we racen met de mooie Salomon XA WP Rugzak.
Toen kwam de lijst uit met de verplichte spullen en was al snel duidelijk dat die rugzak te klein zou zijn. Een 40 liter rugzak is minimaal vereist.
Dus verder zoeken en zo kwamen we uit bij de SKY 45 , een prachtige andere lichtgewicht (1000 gr) rugzak van Salomon.
Deze rugzak voldoet aan alle eisen. Wanneer we ze binnen hebben zullen ze uiteraard uitgebreid getest gaan worden en verslag volgt.

Built on the anatomically shaped Airvent Contact system, Sky 45 is a year-round technical pack, including wide ski straps, pole holders, large side access to the main compartment and enough pockets to safely organize gear. 45L size is ideal for winter touring, long day hikes or light overnight excursions