Orienteren op de mtb, Spaghettizwier en lopen in de Vlaamse Ardennen

Het was een druk, vol, doodvermoeiend maar heel gezellig BART weekend.
Vrijdagnacht lag ik erg laat in bed doordat we gezellig zaten te borrelen in Buggenhout, België.
Dat was niet heel slim want ik zou, samen met Nico, erg vroeg gaan mountainbiken de volgende dag. Brak stonden we om half 8 naast ons bed na nog geen 5 uur slaap.
Als we bezig zijn komt het goed zei Nico, hij had gelijk.
In de regio rond Leuven zouden we de knijpers van de week ervoor gehouden adventure race gaan oppikken. Kaartlezend mountainbiken is een goede training.
Het gebied is zeer de moeite waard! Het Meerdaalwoud, Heverleebos en Egenhovenbos vormen er het grootste gemengde loofbos in Vlaanderen.
Na een paar uurtjes fietsen en bijna alle punten gevonden te hebben was de conclusie dat het een heerlijke training was en ik steeds beter ga oriënteren.
Daarna was het tijd om ons op te storten op de voorbereiding van een hele spannende avond. De Spaghetti zwier van team BART. Je hebt geen idee hoeveel mensen er gaan komen, of we echt wel wat gaan verdienen, of het goed gaat en nog meer van die spoken die we allemaal zagen.
Ik kan er kort over zijn, het werd een geweldig succes. 180 mensen kwamen pasta eten!!
Dat is echt iets wat in België kan en in NL niet. Hele families die pastas komen eten en gelijk een sociaal dorpsgebeuren, geweldig.
Een groep van 27 vrijwilligers hebben met ons gezorgd voor een geweldige avond.
Iedereen heeft keihard gewerkt, we kunnen niet zeggen hoe dankbaar we zijn.
Iedereen die geholpen heeft, de sponsors, de eters, ongelooflijk dank namens team BART!
Wij zaten om 1 uur aan een biertje volledig kapot. Ik had vooral ontzettende moeie voeten, bedienen valt niet mee. Maar jeetje, wat waren we tevreden zeg!
Bovendien hebben we een hele mooie aanbieding gehad van een sponsor die op onze kleding zal gaan prijken, GREGA.
GREGA produceert gedroogde hammen, die al meerdere prijzen gewonnen hebben. Op onze trainingsweekenden eten wij regelmatig een van deze hammen/hespen en je eet je vingers erbij op. Samen met een Belgisch biertje echt een aanrader!
Veels te vroeg moesten we zondag met de hele bende weer op stap. Er stond een wandeling op de planning van 21 km. Om 7 uur op pad omdat we nog naar Kruisberg moesten rijden.
De wandeling was georganiseerd met de groep die de Mont Blanc wandeling gaat doen in Augustus. Een heel mooi gebied rond Kruisberg.
Met de wallen onder onze ogen en de regen die met bakken uit de lucht kwam hadden we niet heel veel zin maar goed, zin maken maar.
Wij hadden er wel eens een training gedaan, wat een mooi gebied is het toch, de Vlaamse Ardennen. Er lopen verschillende wandelroutes door het hele gebied die genummerd zijn en zo kun je zelf je route maken. Afwisselend met bos en landerijen.
Lopen met een groep is even wennen. Er wordt meer gestopt om bv wat te eten, waar wij gewend zijn om dat gewoon lopend te doen. Maar goed, dat weet je als je met een groep loopt. Jammer dat het veel regende. In de middag werd het wat nevelig wat wel erg mooie plaatjes opleverde in het bos.
Het plan was om terug naar Buggenhout te fietsen met Nico. Erg enthousiast waren we al niet met dat klote weer. Gelukkig werden we gered door de het restaurantje in Kwaremont. Het eten duurde daar zo lang dat we het uiteindelijk niet haalde omdat Nico om 18 uur op een etentje moest zijn. Erg teleurgesteld waren we echter niet, al deden we wel alsof.
Om 21 uur was ik thuis, doodmoe maar ongelooflijk tevreden. Wat een heerlijk weekend!

Meer verstand van…andere schoenen

Een van de verplichte materialen voor het WK adventure racen zijn C schoenen.
C schoenen? Van die logge dingen waar je niet op kunt lopen en loodzwaar zijn?
C schoenen omdat we moeten lopen op hoogte en er stijgijzers onder onze schoenen moeten. Bijzonder is dan altijd dat we niet weten hoe en wat voordat we met de race bezig zijn.
Steeds als je denkt alles te hebben komt er weer het een en ander bij, om gek van te worden.
Maar ik heb totaal geen verstand van C schoenen. Toen ik eens rond ging kijken viel ik ook gelijk van mijn stoel van de prijs. Als je denkt dat trailschoenen duur zijn, think again.
Gelukkig zijn er mensen die er wel verstand van hebben en mogen wij ontzettend blij zijn (en dan druk ik mij voorzichtig uit) dat zij team BART in de beste C schoenen zetten die er misschien wel zijn.

Outdoor Gouda

Outdoor Gouda en Summit Outdoor & Sports maken dat samen mogelijk.
Vanavond ben ik wezen passen en was ik helemaal verbaasd.
Van logge en zware schoenen is geen sprake meer. Lichte en comfortabele schoenen zijn het geworden. Het assortiment is enorm.
Het is de La Sportiva Trango S EVO gtx geworden.
Dit is een degelijke C-D schoen, die waterdicht is en licht van gewicht (1.100 gram in maat 39). Deze schoen heeft door een bijzonder constructie van de voor zool een heel comfortabele afrol tijdens het lopen, maar blijft stijf. Door deze stijfheid is deze uitermate geschikt voor half automatische stijgijzers. Deze schoen heeft een echte naam en faam in alle beklimmingen boven de 3000 meter.
Aangezien ik in Augustus ook de Mont Blanc op gaan is het helemaal geweldig om deze schoenen te hebben en kan ik ze perfect inlopen.
De Trango;
Evolution of the famous model Trango S, it features the Gore-Tex® membrane, that guarantees waterproofness and breathability.
A modern multi-purpose lightweight boot: vie ferrate, mountaineering, alpine hiking. Lightweight is its main characteristic, reached thanks to the usage of innovative and performing materials. Absolute comfort, waterproofness and appealing look make it a multi-purpose product. Lacing system derived from climbing shoe technology, with the addition of a lace lock that allows double tension. Innovative multidirectional ankle hinge “3D Flex System”. Double rubber reinforcement on the toe box. Rubber rand with differentiated height on the areas of higher abrasion.

De ronde Van Vlaanderen (en ander getrain)

Ik heb me nooit gerealiseerd dat fietsen op kasseien zo erg is. Als je het op tv ziet, ziet het er toch heel anders uit. De Ronde van vlaanderen heeft er wel wat en dat heb ik geweten. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Een ronde van 138 km door het mooie Vlaanderen en vooral ook door het pittige Vlaanderen. Een organisatie die goed in elkaar steekt. Voor 20 euro fiets je mee, start tussen 8 en 10 uur zodat de drukte verdeeld is.
2 bevoorradingsposten die perfect waren. En vooral, een hele goede bewegwijzering.
Zo gingen wij met 3 leden van team BART op pad, Nico zou later komen. De eerste 60 km is een grote ronde waar je uiteindelijk weer in Oudenaarde uitkomt. Daar zaten 4 klimmetjes in, goed te doen.
Als je aan de tweede lus begint, begint het echte werk. De klimmen volgen elkaar snel op.
Er volgen maar liefst 12 klimmetjes waarvan de meeste over die rot kasseien.
Maar we reden sterk, bijkletsend, doorfietsend, klimmend en genietend van de omgeving. Vlaanderen is echt een ideaal trainingsgebied voor fietsers, maar dat hadden we verleden jaar al gezien tijdens een van onze trainingen.
Het weer was redelijk, het tweede deel wel behoorlijk wat wind maar als je bleef fietsen was het niet koud.
Maar dan die kasseien, ik kan nu officieel zeggen dat ik het haat. Man man, je lijf wordt volledig door elkaar gemangeld, alsof je door de blender gaat. Als je nog vruchtbaar was dan ben je dat erna niet meer. Als je borstvoeding zou geven heb je erna boter.
Ik raad iedereen aan die op zo’n trilplaat gaat staan om af te vallen wat km’s op de kasseien te maken. Resultaat verzekerd.
Buiten dat vond ik vooral het afdalen doodeng. Ik had het gevoel of ik totaal geen controle over mijn fiets had. Ws heeft het ook te maken met de racefiets. Ik ben zo gewend aan mijn mountainbike dat ik toch wat onwennig op de racefiets zit. Hoe dan ook, het is wel duidelijk dat ik het niets vond, die kasseien.

De paterberg

De km’s gingen toch vrij rap voorbij. We reden van de ene klim naar de andere klim. De laatste klimmen zag je steeds meer mensen naar boven wandelen ipv fietsen.
Vooral de oude Kwaremont, een klim van 2 km en de Paterberg werd gewandeld.
De Paterberg is heftig, maar 360 meter maar een stijging van 20,3 %. Daar stonden aardig wat mensen aan te moedigen. Terwijl een man of 10/15 naar boven wandelde stond ik op mijn trappers en zwoegde naar boven. De aanmoedigingen waren niet van de lucht. Terwijl de mannen lopen en er een vrouw naar boven fietst dat is uiteraard voer voor al de toeschouwers. Ik kwam fietsend boven met een grote smile.
De geschiedenis van de Paterberg lees je hier. Het was geen jaloerse boer wat vaak gezegd wordt.
Het laatste stuk was met vol de wind op kop. Na in totaal 147 km en 1700 hoogtemeters gereden te hebben kwamen we weer aan bij waar we waren gestart.
Moe maar voldaan reden we naar Geraardsbergen waar er een heerlijk biertje wachtte en de sauna. Een privesauna complex voor ons vieren, wat een luxe!
Geen beter herstel als dat.
Daarna zijn we nog een paar uurtjes bezig geweest met de WK perikelen, hoe en wat er nog geregeld moet worden. Dat is best veel.
Na een overnachting in de herberg zaten we zondag ochtend in 2 kanoes.
De Dender lag er prachtig bij, een zon over het water, veel vogels en rust. Eerst een stuk naar de eerste sluis in Geraardsbergen, weer terug en naar de andere sluis.
2 uur armspieren trainen in de kano.

Erna had Guido nog een leuk hardlooprondje voor ons in petto. De bosberg en de muur die uit de ronde van Vlaanderen is gehaald hebben wij hardlopend gedaan.
We sloten het weekend af en weten dat het goed is. Op naar een mooi sportjaar, op naar een mooi WK half September!
Team BART is onderweg…..

We are in !! Het WK 2012 here we come!!!

In een week kan er veel gebeuren. De afgelopen week hebben een aantal dingen door mijn hoofd gespookt. 2 dingen  eigenlijk, de JKM en het WK adventure racen.
Laat ik beginnen met het JKM.
In mijn enthousiasme, vereerd door een wildcard, heb ik gelijk ja gezegd. Samen met Toptrainer Mark De Boer hebben we gekeken naar hoe het schema er zou uit moeten zien.
Vol enthousiasme ging ik beginnen. Half december al heel rap opbouwend naar nu alweer een 41 km duurloop. Maar de afgelopen 2 weken knaagt het aan me. Ik heb namelijk helemaal nog geen zin om al zo veel te doen. Als ik de weekenden in februari zie met hele lange duurlopen voelt het niet goed.
Ik ben mn mentaal nog niet toe om me nu al zo te commiteren aan zo`n trainingsschema. Ik wil nog doen waar ik zin in heb, sociaal leuke dingen doen, een klimcurcus, orienteren, mountainbiken en lopen.
De rusttijd na het WK in Tasmanie is te kort geweest. Dat had ik natuurlijk wel eerder kunnen verzinnen maar in mijn enthousiasme heb ik te snel ja gezegd.
Afgelopen woensdag was ik aan het mountainbiken met Paula, al kletsend wist ik het. Het antwoord lag op de Leenderheide, ik moet de JKM niet doen. Ik wil niet voorbij gaan aan mijn eigen gevoel, mijn liefde voor de veelzijdigheid van sporten, plezier hebben in wat ik doe. En niet iets doen omdat het tof is dat je een wildcard krijgt en ervoor trainen omdat het moet. Dus de JKM wordt de halve JKM.

Dan was vandaag de dag waar we zouden horen of we aan het Wereld kampioenschap Adventure Racen mee mogen doen. Een 6 a 7 daagse Expeditie race.  Vanmiddag kreeg ik een mail, we are in !! Plaats voor maar 65 teams en wij mogen meedoen!
Daar ben ik en de jongens van BART heel blij mee! Dit wilden we heel graag.
Helaas gaat teammaat Wim dit keer niet mee, kwestie van keuzes maken met het gezin. Erg jammer maar begrijpelijk, en ik weet ook hoe moeilijk het voor Wim is.
Het WK is in Frankrijk en gaat vanuit de Provence-Alpes Côte d’Azur regio naar Monaco (from the town L’Argentière-la Bressée (Hautes-Alpes region) to Monaco, passing by the Ecrin, the Queyras and the Mercantour national parks)
Dit is wat ik leuk vind, hard trainen in verschillende sporten waar wel de nadruk ligt op het lopen. Dit is waar ik voor wil afzien, simpelweg omdat ik het de mooiste sport van de wereld vind!

En zo vallen alle puzzelstukjes in elkaar. De JKM gaat uit het programma. Ik mag wederom deelnemen aan een WK !! De weg erheen zal ons leiden langs vele leuke trainingen en traillopen.
Ik ga een klimcursus doen, leren orienteren, een 50 uurs race doen met Paula in Slovenie en de komende weken nog lekker doen waar ik zin in heb. Half Maart gaat het serieuze werk beginnen.
Hier zit een hele blije sporter!!!
Hieronder de teaser van RaidinFrance. Mooi Man!!!! Alleen die touwen in de laatste 30 seconden….