Trainen met Malheur en over de 100 km

Als je in het donker aankomt in een dorp van niets en je ziet wat mannen, fietsen en skates op een parkeerplek waar je normaal niet zou zijn. Dan weet je dat je goed zit. Dan ben je gearriveerd aan het startpunt van een Malheur Ultrasport training.
Vrijdagnacht vertrokken we om 23.30 met de skates. Er volgde een tochtje van 12 km op een voor België mooi fietspad. Hierna een trailrun van 20 km om weer op de plek aan te komen waar we de skates hadden verstopt. Daarna weer retour 12 km op de skates waarna het tijd was voor een heerlijk Malheur biertje. Na een herstelslaapje van 3 uur begon de dag met een loop van 12 km, hierna 20 km kajakken om af te sluiten met 30 km mountainbiken.
Dit alles in het mooie gebied van Froidchappele wat uiteraard lekker heuvelachtig is.
Voor mij lag de uitdaging dit keer in het kajakken op de Viroin. In een klein bootje op een aardig stromende rivier moest ik alle zeilen bijzetten om in de kajak te blijven. Dat het maar 1 keer mis ging viel nog mee. Bij een stroomversnelling knalde ik zijdelings tegen een boomstam aan en ging de kajak met mij om. Ik zat vast met mijn voet en moest moeite doen om mijn been eruit te krijgen. maar spartelend lukte het. Daarna kon ik mij nog net vastpakken aan de takken die er lagen om niet mee genomen te worden door de stroming. De kajak was ondertussen vol met water gelopen en zat muurvast tussen al de boomstammen. Al duwend en trekkend heb ik hem uiteindelijk los gekregen waarna Nico en Wim hem opgevangen hebben. Na hem leeg te hebben gekiept vervolgde we onze weg en was ik erg blij dat ik een neopreen pak aan had. Want het water was erg koud!
Tijdens de nacht en dag heb ik wat videobeelden gemaakt. Het geeft een leuke impressie van wat wij nu uitspoken.
Vandaag eerst lekker uitgeslapen tot 11.30 en aangezien ik mij goed voelde heb ik met Ingrid een 30 km duurloop gedaan. Dat ging verrassend soepel. Met een gemiddelde hartslag van 136 liepen we 3 uur en 2 minuten.
Het zorgt voor een spetterende sportweek.
102 km hardlopen
25 km inlineskaten
20 km kajakken (inclusief 1 duik)
30 km mountainbiken

malheur training from martine hofstede on Vimeo

.

While we breathe, we hope. G4 de foto`s

"While we breathe, we hope."
- President Barack Obama

Dit was vandaag een mooie uitspraak in de speech van Barack Obama, de nieuwe president van Amerika.
Een uitspraak die voor iedereen van toepassing is, maar zeker herkenbaar voor sporters op weg naar hun doel. Welke obstakels er ook voor ons liggen, zolang we ademen is er hoop.
Zo simpel kan het zijn.
Hieronder de foto`s van de G4 Challenge op zondag. Met dank aan ingrid.
In het persbericht van Landrover schreef men het volgende;
“De kwaliteit van de selectie dit jaar is de beste tot nu toe en dit geeft ons de potentie om hoog te scoren. Een eerste plaats op Eastnor Castle en bij de Challenge behoort zeker tot de mogelijkheden!”

Het is een nacht die je normaal alleen in films ziet~~~

`Het is wel een vreemde hobby he`, zie Wim toen we vrijdag nacht in het bos aan het mountainbiken waren. Ik kon het alleen maar beamen.
We waren rond de klok van 23 uur vertrokken om een deel van het mtb parcours van de Grand Raid Godefroy te fietsen. Halverwege de nacht zouden we dan nog een oriëntatie loop doen. Het was lekker koud, donker, de nacht was helder en de hemel stond vol sterren.
Dit gebied in de Ardennen ligt vlak bij Bouillon.
Het is een paradijs voor de mountainbike liefhebbers want er ligt voor 160 km parcours. Terwijl we de donkere nacht in gingen reed Wim haast een everzwijn aan. Later zouden we nog wel het een en ander horen aan dieren maar niet meer zien. Mountainbiken in de nacht is een sport apart. Je ziet alleen de straal van de verlichting op je hoofd. Wat er verder voor je ligt is een verrassing. Dat maakt een afdaling op snelheid spannend en een klim verrassend want je hebt geen idee hoe lang die is. Het gebied is prachtig. Althans dat denk ik want veel zagen we niet. Die mtb route ga ik zeker nog eens overdag fietsen.
Halverwege de nacht hebben we de fietsen aan de kant gezet en hebben we een oriëntatie loop gedaan ergens in dat gebied. Met de kaarten in de hand zijn we een aantal punten gaan zoeken. Dat is altijd weer een sport apart.
Zo dachten we een mooi doorsteekje te maken. Er liep geen pad langs het water maar we konden er wel langs klauteren tot er weer een pad zou beginnen volgens het kaartje. Dat ging goed. Tot we niet meer verder konden tenzij we door een woud van brandnetels wilden.
Dan maar naar boven. Naar boven werd een steile klim over en door stammen, bomen vooral veel bramenstruiken. Uiteindelijk was het een mooie oriëntatieloop van 11 km. Daarna weer op de fiets en rond een uur of half 6 waren we weer op de camping. De laatste afdaling was een hele koude. Volle vaart klappertandend naar beneden.
We zijn niet voor niets Team Malheur en vol verbazing heeft Ingrid, die de hele nacht lag te slapen op de camper heeft gepast, gekeken hoe wij nog een heerlijke Malheur biertje nuttigde.
De Malheur 10 is mijn favoriet en na 1.5 flesje was het dan tijd om een powernap te nemen.
Een powernap was het, na 1.5 uur kropen we weer uit de slaapzak. Eerst 20 minuten lopen naar het dorp waar we in de kajak zouden stappen. Daar hadden we nog wel een powernap kunnen doen want het duurde even voor de kajakken arriveerde. De route was prachtig, 22 km lang de La Semoise afvaren. Het weer was prachtig, je zag de eerste kleuren van de herfst al in de bomen langs de rivier.
Na 22 km uit de kajak stappen om te gaan hardlopen valt niet mee. Je bent vooral erg stijf.
Wederom met de kaart oriënteren op een route van ongeveer 15 km. Voor mij erg leuk om te doen, ik leer steeds een beetje meer en begin het ook steeds leuker te vinden.
Ook deze route was weer mooi. Na 15 km waren we weer op de camping. In totaal hadden we die dag 20 km trail gelopen met de nodige hoogtemeters. Het was rond de klok van 17 uur. De jongens gingen nog een mtb tourtje doen van 20km. Ik vond het genoeg. Mijn knieen voelde stijf/stram en mn mijn linker knie. Het was nog de bedoeling om te gaan boogschieten maar daar zijn we niet meer aan toegekomen. Na een heerlijke steengrill en een biertje in de camping kroeg zijn we om 23 uur in een hele diepe slaap gevallen.
Vanochtend om 9 uur verraste Ingrid ons met verse broodjes. Wij zijn hierna naar huis gereden terwijl de jongens nog een tourtje op de mtb gingen maken.
Amai, het was weer een heerlijk en gezellig sportweekend. Ik begin het al vrij normaal te vinden om s`nachts te sporten, om haast niet te slapen en het ook nog leuk te vinden.
Ondertussen ben ik nu bijna 9 maanden lid van het Malheur Ultrasport Team. Een verrijking voor mijn sport leven. Ik ben in alle opzichten sterker geworden. Ik moet nog veel leren en nog veel sterker worden. Maar het begin is er. Ik begin steeds meer de Belgen te begrijpen en ben zelfs een liefhebber van speculoos geworden.
Buiten het feit dat het leuk is om al die verschillende sporten te doen in extreme omstandigheden is het ook vooral een erg gezellig en motiverend team.
Helaas ben ik mijn fotocamera vergeten daarom geen foto`s. Onderstaande kaart is de mtb route.
Als je nu wil zien hoe het eruit ziet om in de nacht een training te doen. Bekijk even dit filmpje wat team X-Bionic heeft gemaakt.

Veel maar vooral leuk

2 weken na de Transrockies Run heb ik niet zo veel gedaan. Een paar keer kort gelopen, 1 keer op de mtb gezeten maar vooral wat het gemak gehouden. Zondag was misschien wel het startschot voor de aankomende periode. Met als begin een mooie pr op de halve marathon ligt er de komende tijd aardig wat in het verschiet.

In november is de eerste Trailmarathon van de 7x7x7 Coastal Trail Series maar daarvoor zit ook nog de Zeeland marathon en mtb tour.
De bedoeling is dat ik eerst om 8 uur de marathon op de mountainbike afleg. Vanaf Zoutelande naar Burgh Haamstede. Daarna, als ik op tijd ben, start ik met de marathon weer richting Zoutelande.
Aankomend weekend kan ik alvast wat mtb km`s trainen want dan doe ik met Nico mee met de 17 uurs outdoorchallenge in Valkenswaard. Als Team Malheur gaan wij oriënterend ongeveer 100 km mtb-en, 30 km lopen, 15 km kanoen, 30 km steppen en nog wat andere `dingetjes`.
Een pittige wedstrijd dus. Aangezien ik de laatste maanden alleen maar gelopen heb zal niet alles meevallen. Maar mijn conditie is prima en de beenspieren zijn toegenomen dus dat komt wel goed. We starten om middennacht om rond de klok van 16 uur aan te komen.
Het weekend daarop hebben we weer eens een Malheur training na een lange zomer.
Dat loopt van vrijdag tot zondag en is traditioneel volgepropt met alles wat voorhanden is.
Een nacht mtb-en, traillopen, kanoen en wie weet waar Wim ons nog mee verrast. Maar het goede nieuws is dat er altijd een Malheur biertje na afloop is!
In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik mij ingeschreven voor de Hel van Kasterlee. De zwaarste lange afstand duathlon die er is. Maar dat is pas in December dus heb ik nog genoeg tijd om wat te trainen.
En misschien, heel misschien ga ik de olne -Spa -Olne (63 km trail)nog doen maar eerst maar eens kijken hoe ik de geplande trainingen /wedstrijden ga verteren.
Oh ja, in november ga ik nog een weekje naar La Palma. Een prachtig wandeleiland waar schitterende trails liggen. Dus dat zal wel een klein trainingskampje worden.
Het wordt een mooie herfst.

Jumaren, skaten en in en op de Oosterschelde

Vrijdagnacht en zaterdag was de laatste groepstraining van het Malheur Ultrasport Team voorafgaande aan de race in Slovenie over 3 weken.
Eigenlijk zou ik er niet zijn maar nu kon ik toch een deel meetrainen. Ik ben zaterdag morgen aangesloten terwijl de rest in het diepst van de nacht een oriëntatieloop en aan het mtb-en was. De zaterdag stond in het teken van een aantal disciplines die in Slovenië aan bod zullen komen. Zo zijn we op de inline-skates naar een brug in Tholen geskate. Wim was al op de brug druk met touwen hangen. Daar hebben we geoefend met jumaren en abseilen. (jumaren is omhoog klimmen met stijgklemmen). Voor de meeste een opfriscursus. Voor mij was het klimmen nieuw. Maar de uitleg van de jongens was duidelijk en ik had het daarom ook snel onder de knie. Na 2 keer omhoog en omlaag voel ik mij vertrouwd genoeg om dat eventueel ook in Slovenië te doen. Met de skates weer terug wat mij meer inspanning leverde dan ik gedacht had. Terwijl ik toch het makkelijkst op de skates stond viel er steeds een gat. Ik moest zwoegen om de rest bij te houden. Ik voelde al wel dat de wieltjes niet echt soepel gleden maar toen we er waren bleek dat ze eigenlijk helemaal niet rolde. De 2 achterste wieltjes van beide skates waren gloeiend heet, stonden vast en het rubber kwam van de wieltjes. De 15 km telde voor mij dubbel. Niet zo gek dat het zo moeizaam ging.
Hierna hebben we de kajakken in de Oosterschelde te water gelaten. Samen met Ton ben ik in de 2persoons kajak begonnen en heeft hij mij wat tips en tricks gegeven. Na 7 km hebben we gewisseld en ben ik verder gegaan in een eenpersoons mini kajak. Dat was wat wiebelig en niet zo makkelijk bestuurbaar. Maar een goede les kajakken.
Daarna hebben we nog een stukje gezwommen waarbij gezegd moet worden dat onze Belgische teamleden in een wetsuit zwommen. De Nederlands helft gewoon in badpak en zwembroek. Eigenlijk viel het reuze mee met de kou, geen temperatuur om erg lang te zwemmen maar het kan kouder. Overigens  kon ik wel ineens erg hard kajakken toen Wim mij achterna zwom  nadat ik hem een sissie noemde in zijn wetsuit.
Als afsluiter hebben we nog wat dingen doorgenomen wat we nodig hebben tijdens de race. Langzaam realiseer ik mij waar ik aan ga beginnen. Ton en Jacqueline spraken wijze woorden toen ik vertelde dat ik eigenlijk geen idee heb wat mij te wachten staat…
Er zijn 2 opties, of wij slepen jouw erdoor, of jij ons. Uitstappen is geen optie tenzij de rest van het team zegt dat je moet stoppen.
Dat is ook  wel een beetje wat ik in gedachten heb. Volgende week ga ik nog een 12 uurs training doen met Wim en Nico. Verder zal ik zelf deze 2 weken wat lang duurwerk gaan doen op de fiets en lopend. En dan moet het gaan gebeuren in Slovenië. Maar met zo`n team als Malheur om mij heen weet ik dat het goed komt. Overigens is het de moeite waard om regelmatig onze site te lezen. Hier kun je bijvoorbeeld lezen hoe Wim op weg is zich te kwalificeren voor de Landrover G4 challenge namens België.
Vandaag heb ik om te beginnen een loopje van 15 km gedaan wat wel lekker liep. De benen zijn hier en daar wat stijf van het skaten. Ook dat moet ik nog even een paar keer doen want je gebruikt toch weer andere spieren. Helaas was ik de camera vergeten om wat foto`s van de Malheur training te maken. Vandaag wel in Rotterdam tijdens de 15 km wat foto`s gemaakt. (het strand aan de Maas en de bloembakken op de Erasmus)

klimmen en klauteren

De fysiotherapeut doet aan survival racen. Dus de expert in touwen en netten. Hoe kom je over een touw, hoe klim je in een ladder en wat is de techniek bij omhoog klimmen.
Iets wat ik heel lang niet meer gedaan heb maar wat wel iets is wat in adventure races voorkomt. Een lesje klimmen en klauteren was zo geregeld.
Wat heeft men nodig, 4 containers op elkaar gestapeld, touwen, netten en een laddertje. Alles wordt tussen de containers gehangen en zie daar, een oefenterrein.
Eric vertelde hoe het moest, deed het voor en het zag er allemaal heel makkelijk uit. Onderaan het touw hangen en dan op je buik op het touw zien te komen. Kwestie van techniek.
Laten we het er maar op houden dat ik die techniek nog niet onder de knie heb. Mijn oplossing kwam uiteindelijk via de containers. Probleem was dat ik toen wel op mijn buik lag alleen met mijn neus naar de verkeerde kant.
Al met al was het een leerzaam lesje. Maar ook een lesje die ik nog eens vaker zal moeten volgen.

Treinen rijden s`nachts niet

Een weekend trainen met het Malheur team is voor mij altijd weer een verassing. Het is lopen van A naar B alleen weet je nooit hoe je van A naar B komt.
Zo gingen we vrijdagavond rond half 11 op pad voor een trailrun van 1.5 uur. Genieten is dat, in het donker in de Ardennen omringd door de geluiden van de natuur. Het was behoorlijk nat door de regenval van de afgelopen week. Dat was goed te merken toen we bij de oversteek van de Lesse stonden. Die stond erg hoog, nu is dit niet echt een belemmering voor de meeste teamleden van het team maar de stroming was erg hard. Alhoewel Ton al in het water stond besloten we om toch maar niet de oversteek te maken. Dan maar een andere route. Volgens Wim konden we langs het spoor lopen. Dat klopte, dus naar boven en rennen naast de spoorlijn. Na een paar km kwamen we echter uit bij een treintunnel.
Tsja, er liep een smal pad van 1 steen breed naast het spoor. Het was dus te lopen. Wat als er nu een trein aan zou komen? Nee, zei Wim, er gaan hier geen treinen s`nachts.
Dus in een `treintje` rende we achter elkaar de tunnel in. Ik liep achteraan en merkte dat het tempo steeds hoger werd. Blijkbaar waren we er toch niet helemaal gerust op.
Uiteindelijk was de tunnel ook een stuk langer dan de 500 meter die op voorhand ingeschat was. Zoals gezegd gingen er geen treinen s`nachts en hoefde we ons niet tegen de muur te drukken met gevaar voor eigen leven. Tot we na 1.5 uur lopen in de camper achter een Malheur biertje zaten. Zeker 4 keer hebben we een trein voorbij horen gaan…….
Om 7 uur stonden we weer naast ons bed voor een MTB tocht. We hebben een deel van het parcours genomen wat die middag voor de X-free wedstrijd op het programma stond. Een pittig parcours, fikse klimmen, technisch en steile afdalingen.
Ingrid die niet vaak op de MTB heeft gezeten trainde mee en moest behoorlijk afzien. Tijdens een afdaling ging het mis en viel ze. Dat leverde een erg zere elleboog en schaafwonden op.
Gelukkig waren we niet erg ver van de startplaats en hebben we haar een houtje tussen de tanden gegeven en de wonden ontsmet met alcohol.
Na een koolhydraten intake was het tijd voor de duathlon. Goed georganiseerd en een leuk rondje van 6 km. Dat betekende 1 ronde hardlopen, 4 ronden fietsen en dan weer 1 ronde hardlopen. Het was grappig om te zien dat iedereen schoon was en de fietsen gepoetst werden tot het laatst. Wij daarentegen zaten onder de modder inclusief de fietsen.
Bij de start ging iedereen er als een speer vandoor. Verbazingwekkend, binnen een paar minuten zag ik al niemand meer. 

Trainingsweekend team Malheur

Een keer in de 2 maanden hebben we een trainingsweekend/dag met het Malheur Ultrasport Team.   Vrijdagavond was het begin van zo`n weekend. Aan de rand van het grootste watersportdomein van België, vlakbij Froidcapelle, omringd door eindeloze bossen was onze trainingsplek. Deze locatie was gekozen omdat een aantal van Team Malheur de 6de Malheur Raid XL organiseren. Een Adventure Race van 12 of 30 uur gehouden op 10 en 11 mei. Deze race wordt dus ook uitgezet door team Malheur. De route is grofweg klaar. Onze training bestond dan ook uit het gebied nog wat beter te verkennen.
Vrijdagavond gingen we rond de klok van 22 uur op weg voor een bike/run. Lampjes op het hoofd en zo gingen we de nacht in. Dat is genieten, ik hou van hardlopen in de nacht en dan vooral in zo`n omgeving. Langs het meer en door de bossen. Het deel van biken werd meer run with bike. Het was nl erg drassig en steil op sommige plekken.
De nacht was helder en koud, ideaal loopweer. Om ongeveer de km wisselden we van fiets en na bijna 21 km waren we weer bij de mooie camper van Nico. Toen was het toch al over 1en. Het plan was om ons nog te verplaatsen naar de startplaats voor de volgende dag. Na een uurtje rijden vonden we een parkeerplek voor de nacht en om 4 uur was team Malheur in diepe slaap.
Het goede bed in de camper was van korte duur. Om 7 uur ging de wekker en vroeg ik mij af hoe ik nu toch ik in een Adventure Team terecht was gekomen, ik die zo slaapkop kan zijn. Even hoopte ik nog dat iedereen weer in slaap zou vallen. Maar nee, het was ijdele hoop. Maar toen ik om 7.30 buiten stond en we op weg gingen voor een oriëntatie loop wist ik dat het goed was.
Het team werd in tweeën gedeeld voor de oriëntatieloop.