Een 5 km, 8uurs AR en de 52km veluwetrail in een weekend

Het doel was zaterdag volle bak racen in de Venose 8urige adventure race. Dan de volgende dag heel ontspannen de veluwe trail lopen. Dat samen met mijn teamgenoten van ons BART AR team. Een goed trainingsweekend moest het worden.
Leonie zorgde ervoor dat ik ook nog even aan de bak kon bij de 5 km op vrijdag avond.
We hadden namelijk een Nike Ambassadeur meeting vrijdag avond. Het was zo gepland dat we de zomernachtcross in het Amsterdamse bos mee konden lopen. Anders zou ik uiteraard nooit in Amsterdam een 5 km gaan rennen.
Maar eerlijk is eerlijk, het was een mooi rondje. Ik wilde niet volle bak lopen maar ging toch weer te hard weg. De eerste in 4.14 en vervolgens de volgende 4 precies 4.20.
Daarmee werd het vrouwen podium bezet door Nike. Ilonka werd eerste, ik tweede en Leonie derde. Zo hielden we er ook nog alle 3 een Run2day bon aan over.

Daarna doorgereden naar Vollenhove, geslapen in een sporthal en vroeg op om op tijd aan de start te staat voor de 8urige Venose adventure race.
Samen met Wim en Francis zouden we volle bak gaan racen. Het doel was een poging tot een plek in de top 3.
Het werd een hele rare race. We begonnen met een oriëntatie loop van bijna 6 km. Daarmee meeslepend een houten pallet en een groot dik touw. Het touw zou heel de dag in mijn rugzak zitten zonder enig doel.
Daar ging het al mis bij de voorlaatste cp (knijper om af te knippen) die bleek nergens te vinden. We waren bij de eerste teams en vervolgens na 10 minuten zoeken stonden zowat alle 50 teams daar. Verkeerde coördinaten door organisatie opgeschreven.
Dat zou nog 3 keer gebeuren die dag. En in een AR is er niets irritanter dan dat niet klopt. Een keer, ok, maar 4 keer…..
Daarna coördinaten intekenen en fietsen, veel mul zand zou ons deel de hele dag zijn. Alle cp`s gevonden en 2 bonuspunten. Weer hardlopen, wederom veel mul zand, zware route.
Alle cp`s gevonden. Op de fiets, uitkomend bij de kano’s.
Daar hadden we in de gaten dat de organisatie er volledig naast zat met de tijd en de etappes. Op voorhand werd gezegd dat de snelle teams alles etappes kon doen en evt bonuspunten konden halen. Enige deadline was bij de kano’s. Dus daar gingen wij van uit.
Maar de route was veel en veel langer, de etappes konden bij lange na niet gehaald worden door geen enkel team. Dan klopt er plots niets meer van de wedstrijd.
Want normaal gesproken tellen de etappes en dan de cp`s. Maar dan ga je er wel van uit dat alle snelle teams alle etappes kunnen doen. Nu kwamen de meeste teams niet verder dan 5 ipv 9 etappes.
We zijn de kano ingestapt en na 5 km weer op de fiets gesprongen. Nog snel een cp meegenomen. Daar kwamen we uit bij de Tubing, die heeft uiteindelijk niemand konden doen. Wij hadden nog 45 minuten om op tijd binnen te zijn.
Een step-run toch doen of gewoon terug fietsen en die etappe overslaan.
Toch de step run. Als een dolle zijn we gaan lopen/steppen. 1 cp afgeknipt en 5 minuten voor tijd aangekomen.
Met mixed feelings kwamen we binnen. We hadden echt sterk geraced, geen oriëntatie fouten gemaakt. Hard gefietst en gelopen. Maar er klopte helemaal niets van de race.
De organisatie bleek ondertussen ook wel te begrijpen dat ze een uitdaging kregen met de puntentelling. Want hoe ga je het tellen? De etappes kloppen helemaal niet, dus daar kun je eigenlijk niet meer van uit gaan.
Na een lange discussie werd er besloten dat wij tweede werden ondanks dat we meer (5) cp`s hadden dan het team dat eerste werd. De reden was dat zij een etappe meer hadden. Zij waren wel na de tijd (15 minuten) binnen. Dat betekent als wij de stepsessie nog 3 cp`s hadden geprikt en we die vervolgens weer in hadden geleverd als strappunten we wel gewonnen hadden. Je moet namelijk 50 % van een etappe prikken om hem mee te laten tellen. Hoe dan ook, het klopte allemaal voor geen meter.
Daar waren we toch wel wat gefrustreerd van. Niet zozeer dat we geen eerste werden want tweede is ook een mooie plek. Maar de hele race klopte voor geen meter. En dat is jammer want je komt daar om een leuke AR te racen.
Maar goed, onze conclusie was uiteindelijk dat we een supertraining hebben gedaan. En daar ging het om.
Dus reden we erna naar de Veluwe…….want zondag stond de Veluwe trail op het programma. 52 km genieten van een mooie route.

Ietwat stram stonden we de volgende morgen op. Francis zou tot 25 km lopen en dan de lus overslaan en weer terug gaan. 32 km totaal. Hij is het lopen aan het opbouwen na zijn gebroken been. Wim en ik zouden de 52 doen. Maar Wim besloot toch vrij snel dat hij ook de kortere versie zou doen. Hij kwam niet in zijn ritme. 32 km is ook een prima training dus een goed plan. Ik wilde wel doorlopen, ik liep lekker ontspannen.
Kwam heel veel bekenden tegen en het werd een echte socialrun. Ik heb van de 52 km denk ik 40 km met bekenden gelopen, gekletst, stukje meegewandeld met de  bekenden de wandelden, en weer verder gerend. Mijn doel was alleen maar de 52 km ontspannen uitlopen en dat is meer dan geslaagd. Genoten van het prachtige parcours, de gezelligheid van alle lopers en het prachtige weer.
Beetje jammer dat Rinus me in een grote koeienvlaai duwde en heel mijn schoen nu onder de stront zit.
Helaas heb ik me rond de 20 km ook verstapt en klapte mijn enkel dubbel. Resultaat is een behoorlijk dikke en paarse enkel. Gelukkig niet heel pijnlijk. Op advies van Carmen, de beste sportfysio die er is, gaat er zo Medical taping omheen.

Kortom, het was een heel geslaagd trainingsweekend. Mijn lijf voelt goed, geen spierpijn.
We zijn goed bezig met team BART. Het vertrouwen wordt alleen maar groter!

Cho Oyu Trilogy Expeditie: een uitdaging van formaat

Some guys/girls have all the luck. 4 atleten van TNF gaan een prachtig avontuur tegemoet.
Ik zou willen ruilen! Lizzy won de UTMB verleden jaar en werd dit jaar tweede. Hieronder het persbericht van The North Face.

4 topatleten van The North Face®: Herve Barmasse, Lizzy Hawker, Simone Moro enEmilio Previtali zijn begonnen aan een multisport expeditie in hetHimalayagebergte in Tibet.
Vanhalf september tot eind oktober 2009, zal The North Face® vier van zijnglobal athletes helpen om hun droom waar te maken: een ambitieuzemultidisciplinaire expeditie ondernemen in het TibetaanseHimalayagebergte.

De expeditie zal bestaan uit skiën op grote hoogte,een afdaling op snowboard vanaf grote hoogte, endurance lopen enmountainbiken. Simone Moro, Emilio Previtali, Herve Barmasse en LizzyHawker zullen heel nauw samenwerken om deze gezamenlijke droom terealiseren. Team spirit is een belangrijk ingrediënt voor het slagenvan deze expeditie, want het team is zo sterk als de zwakste schakel.
Naeen aanpassingsperiode in de Khumbu vallei in Nepal zal het eerste deelvan de expeditie eruit bestaan om de berg Cho Oyu te beklimmen op degrens van Nepal en Tibet.
Cho Oyu is met 8201 m, de 6e hoogste bergter wereld. Simone Moro en Herve Barmasse zullen proberen om de top tebereiken door een nieuwe route uit te stippelen op de moeilijkezuid-west georiënteerde flank van Cho Oyu.
Het vinden van een nieuweroute, vormt één van de grootste uitdagingen die hen te wachten staat.
EmilioPrevitali en Lizzy Hawker op hun beurt zullen trachten de top tebereiken via de weg die reeds gebruikt werd aan de noordzijde van deberg. De ‘normale’ route op Cho Oyu werd voor de eerste keer in 1954beklommen en is technisch gezien één van de gemakkelijkste beklimmingenvan de berg. Door de hoogteverschillen mag men deze beklimming tochniet onderschatten.
Ineen tweede fase van de expeditie zal Emilio proberen om Cho Oyu op zijnsnowboard af te dalen in een directe lijn, wat niemand hem ooitvoordeed. De uiteindelijke keuze van zijn weg zal afhangen van desneeuw, de weersomstandigheden, maar ook van Emilio’s fysieke conditieen de conditie van zijn teamgenoten.
Inde laatste fase van de expeditie zullen de atleten op eigen krachtenterugkeren naar Kathmandu. Simone Moro en Lizzy Hawker zullen dit allopend doen, terwijl Emilio Previtali en Herve Barmasse voormountainbikes kiezen. De tocht van het basiskamp van Cho Oyu naarKathmandu te voet of met de fiets zal op zich een uitdaging vormen. Hetteam moet 450 kilometer afleggen over Tibetaanse passen, om deFriendship brug over de Tibetaans/Nepalese grens te bereiken.
Nadienduiken ze de vallei van Kathmandu in. Nadat ze in het eerste deel vande expeditie Cho Oyu beklommen hebben, zal deze tocht naar Kathmandueen fysieke en mentale uithoudingstest zijn. Degehele expeditie zal voor elke atleet een uitdaging vormen. Ze zullenhun grenzen zowel op fysiek als op mentaal vlak moeten verleggen. Hetgaat hem hier niet om persoonlijk succes, de reis en de ervaring isbelangrijker dat het eindpunt.
Er zullenzeer regelmatig updates zijn op http://thenorthface.com/trilogyexpedition, die vanaf 1 september 2009 online is.

While we breathe, we hope. G4 de foto`s

"While we breathe, we hope."
- President Barack Obama

Dit was vandaag een mooie uitspraak in de speech van Barack Obama, de nieuwe president van Amerika.
Een uitspraak die voor iedereen van toepassing is, maar zeker herkenbaar voor sporters op weg naar hun doel. Welke obstakels er ook voor ons liggen, zolang we ademen is er hoop.
Zo simpel kan het zijn.
Hieronder de foto`s van de G4 Challenge op zondag. Met dank aan ingrid.
In het persbericht van Landrover schreef men het volgende;
“De kwaliteit van de selectie dit jaar is de beste tot nu toe en dit geeft ons de potentie om hoog te scoren. Een eerste plaats op Eastnor Castle en bij de Challenge behoort zeker tot de mogelijkheden!”

G4, het verhaal

Daar sta je dan met 96 andere kandidaten die ervoor willen gaan om geselecteerd te worden voor de internationale G4 challenge. Landrover had er voor gezorgd dat Outdoor Valley omgetoverd was tot G4 terrein. Overal landrovers, vlaggen en een grote tent met alles wat te maken heeft met de challenge. Op een groot scherm werden filmpjes uitgezonden om iedereen lekker te maken. Na een introductie werden er teams gevormd. Ik zat in team 8. Al heel snel een hele leuke groep van 8 mannen en 2 vrouwen die gelijk klikte. De tweede vrouw Monique kende ik van gezicht, zij is een adventure racer.
Met die groep werkte wij alle onderdelen af, soms een groeponderdeel en vaak solo.
We hebben zoveel gedaan dat ik wellicht wat vergeet.
Het begon in ieder geval met de klimtoren op klimmen om vervolgens over het water naar de overkant te tokkelen Daar lag een vlot die je middels een kabel naar je toe moest trekken en op die wijze trok je jezelf ook weer naar de overkant.
Een groepsopdracht was bv `out of the box`. Een landrover staat in een vierkant van hout. Daar moet je die landrover overheen zien te krijgen. Als hulpmiddelen kun je stambomen gebruiken. Wij hadden het klusje geklaard in 6 minuten.
Er volgde een interview voor de camera in het Nederlands.
Daarna een voor mij niet makkelijk onderdeel, orienteren met kompas. Uiteraard moest dit solo. Door een drassig bosgebied zocht ik mijn weg. Er waren 8 knippunten te vinden waar je steeds weer een nieuwe graden vond en je kompas moest instellen. Wat ik van het Malheur team heb geleerd is gewoon overal doorheen als het sneller is, dat deed ik dus ook. Tot mijn knieen liep ik door het water op zoek naar mijn punt. Toen ik bijna aan de kant was en het punt zag hangen zakte ik tot mijn borst weg in het water. Maar ik had hem wel!
Gelukkig was hierna de lunch en kon ik wat droogs aan trekken. Er zouden nog vele natte outfits volgen.
De middag stond in het punt van het sporten. Een trailloop van ongeveer 5 km door de bagger met een fikse klim. Een mountainbike rit van 2 lusjes waar je volledig kapot gaat omdat je alles op maximaal doet. Een parcours kayakken waar we alle 8 tegelijk weg gingen.
Een van zwaarste dingen voor mij was wel de survivalbaan. Alles was spekglad en een modderbaan. Dan valt het niet mee om overal op en over te komen. Maar de tips van de sportinstructeur een aantal weken geleden waren zeer effectief.
Tot ik bij het touw aankwam waar ik via een apenhang naar de overkant moest. Aan armen en benen onder het touw hangen en jezelf verplaatsen vind ik zelf erg zwaar en doe ik nooit. Maar ik kwam een heel eind, tot ik er bijna was. Wat er toen gebeurde weet ik niet, misschien wilde ik mezelf wel afzetten omdat ik voelde dat mijn armen helemaal verzuurd waren. Een halve meter voor de kant viel ik eraf en zakte tot mijn heupen in de bagger. Snel eruit, helaas, ik werd volledig vastgezogen en het leek onmogelijk om eruit te komen. Een groepsgenoot kwam mij al tegemoet toen ik uiteindelijk via te tijgeren mijzelf op de kant kon slepen. Daarna volgde er nog wat obstakels en met een snoekduik dook ik door een autoband en stopte de tijd.
Dat was gelukkig de laatste opdracht voor die dag dus kon ik onder de douche. Daarna volgde er een heerlijk buffet en gezellig kletsend met iedereen wachtten we op de uitslag. Wie ging er door naar de finale?
Dat was een spannend moment. De mannen van onze groep waren er van overtuigd dat hun 2 vrouwen beide doorgingen. Ze kregen gelijk. Met een grote Yes, rende ik naar het podium toen mijn naam geroepen werd en foto op het scherm verscheen.
Helaas konden we geen afscheid meer nemen van de adere deelnemers, we werden gelijk mee genomen. Op naar de finale.
Er volgde nog 2 sessies, wederom een interview voor de camera maar nu in het Engels.
Hierna kregen we van Thijs, de vorige winnaar een les in aflezen en instellen van een gps en hoe kaarten/roadmaps te interprenteren. 
Daarna leek het dan tijd om ons vermoeide lichaam even te laten rusten. We moesten onze mooie G4 tent opzetten en rond de klok van 0.20 kropen monique en ik ons tentje.
Helaas konden we beide de slaap niet vatten. Je weet dat er iets komt en het lijf zit nog vol adrenaline. Toen ik om 0.55 uur naar de toilet liep zag ik veel activiteit binnen en ja hoor, na een kwartier werden we uit ons bed geroepen.
Er werden 2 groepen gemaakt, we kregen een gps in ons hand geduwd met de eerste coordinaat. We kwamen uit bij een landrover zonder band. Daar hing de tweede coordinaat en zo vonden we na een aantal coordinaten bouten en een krik. 
Na de band te hebben verwisseld moesten we verder en eindigden we bij een raft. Zo gingen we de nacht in, met 8 man roeiend over het water. Toen we weer terug waren na een cp gevonden te hebben moesten we de raft weer terug varen. Kletsend in de raft kwam ik erachter dat ik 12 tot 20 jaar ouder was dan de andere dames.
Om half 5 lag ik weer in de tent. Maar warm werd ik niet meer en slapen lukte daarom ook niet. Om 6 uur werden we weer geroepen en na een ontbijt begon de dag rustig.
Een aantal schriftelijke testen.

Olne-Spa-Olne – Run-Bike

Toen ik vannacht meerder keren wakker werd van de wind en de regen (lees storm)  tegen de ramen vreesde ik met grote vrees. Een prima B&B in Verviers zorgde ervoor dat wij maar 20 minuten hoefde te rijden naar Olne. Buiten gekomen regende het wat maar voor we aan de wedstrijd begonnen om 8 uur was het droog. Bijna het hele team van Malheur Ultrasport was aanwezig en zo konden we goed kennis maken. Het plan was namelijk om met het hele team te gaan lopen tot 40 km en dan kon een ieder verder. En zo geschiedde, met een ontspannen start gingen we op weg. Al snel was het duidelijk dat het een grote blubber bende was op vele plekken. Soms zakte je tot boven je enkels weg en dat maakt het er niet makkelijker op. Maar de omgeving en het parcours maken veel goed want dat is volop genieten. De eerste 17 km liep ik voor mijn gevoel wat zwaar. Maar ik heb een koutje op mijn keel en longen dus dat kan wel kloppen. Bij km 17 had Ingrid ons gevonden op de mountainbike. Die was zo slim om over de weg te gaan. Daar hebben we een switch gemaakt en ben ik op de fiets gegaan. Ik was echter van plan om op het parcours en dus bij de lopers te blijven. Dat gaf wel een extra dimensie aan het geheel. Want echt uitrusten is het niet met zo’n parcour op de mountainbike kan ik zeggen. Soms vroeg ik mij af of het op sommige plekken niet makkelijker was om te lopen.
Na een x aantal km’s hebben we weer een switch gemaakt en ben ik weer gaan lopen en Ingrid op de fiets. Ondertussen was het een aangenaam kennis maken met de 6 mannen en 1 vrouw van het Team Malheur. Zo leerde ik iedereen een beetje kennen en heb ik een hoop geleerd over Adventure Racen. Zo weet ik nu wat het fenomeen sleepmonsters is, wat voor spelletjes er zijn voor onderweg maar ook wedstrijd info zoals bevoorrading. Hoe het gaat met checkpoints en wat voor sporten je zoal kan tegenkomen.
Uiteindelijk gingen de km’s vrij snel voorbij. Ik zou nog een keer met Ingrid wisselen maar die nam een korte weg toen wij een fikse klim moesten maken op een steile en spekgladde helling. Tenminste dat dacht ze.

Adventure Racing

Soms is toeval geen toeval. Een aantal weken geleden kreeg ik een mailtje van Rob Veer. Hij  mailde een link door van een Adventure Race wedstrijd in Kroatie, de Terra Incognita.
Hij begeleid een team die daar aan mee gaat doen. In die mail vroeg hij; Is dit niets voor jouw???
Uiteraard heb ik even op de site gekeken en dacht, wow, dat is gaaf, wie weet ooit nog eens.
2 weken later krijg ik een mail van Wim, een gepassioneerde Adventure Racer die sinds een aantal weken mijn weblog  leest.
Vorig jaar hebben zij met 4 Belgen en 2 Nederlanders een team gestart, Malheur Ultrasport Team met de bedoeling om in 2009 het WK Adventure Racing mee te doen, een 7 daagse non-stop wedstrijd. Momenteel beschikt het team over 1 dame maar ze zoeken nog een 2de dame om het team te versterken. Nu zou ik wel in het profiel passen en het team kunnen versterken als 2de dame, of ik daar iets voor zou voelen?
Tsja, wat kun je dan anders doen dan ontzettend enthousiast raken?
Na heen en weer gemaild te hebben zijn we tot de volgende constructie gekomen;
Ik ga het team versterken, althans, dat ga ik proberen. Te beginnen om in januari een dag wedstrijd mee te doen om te kijken of ik in het team pas en of ik het leuk vind. Liggen wij elkaar en vind ik het leuk dan zal ik de komende 2 jaar serieus gaan trainen en mijzelf en jullie wijs maken in de wereld die Adventure Racing heet.
Voor degene die het niet kennen, Adventure Racing is een meerdaagse non-stop multisport wedstrijd waarbij een mooie, uitdagende en natuurlijke omgeving centraal staat. Het heeft verschillende disciplines maar een wedstrijd bevat vrijwel altijd de onderdelen mountainbiken, hardlopen en kanoën. Uiteraard is het voor mij moeilijk om in te schatten hoe ik dan zou moeten trainen en mijn passie ligt natuurlijk wel bij hardlopen. Maar mountainbiken vind ik ook erg leuk en dat schiet er nu steeds bij in. Dus heeft Wim mij een week schema van hem opgestuurd zodat ik een idee heb hoe het eruit ziet. (ongeveer een maand voor de  "ultieme wedstrijd" ):
Maandag : interval loop training + kayakken (zomer) / zwemmen (winter)
Woensdag : intensieve duurloop ‘s morgens en ‘s avonds lange trage duurloop
( 1u30 – 2u 30) of 3 uur fietsen
Donderdag : uurtje zwemmen
Vrijdag : rustige heuvellloop (1u – 1u30min)
Weekend : lange trage duurloop ( 2 tot 3 u) en/of mountainbike toertocht
Laat ik nu net een aanvraag hebben gedaan om 32 uur te gaan werken per 1 januari, komt mooi uit en dan moet dit zeker te doen zijn. Met alleen lopen ben ik ook vaak 5 keer per week bezig.
Er zal met het team 1 keer in de 2 maanden getraind worden en voor 2008 staan er een 4tal wedstrijden gepland. Waarvan oa een 3daagse AR in Slovenië in juni.
Toen ik het aan Rob Veer mailde, schreef hij Als er één vrouw is die ik dit zie doen, dan ben jij het! Dat schept vertrouwen en vooral ook erg leuk dat ik samen met Rob hier de schema’s voor kan maken omdat het voor mij erg onbekend terrein is.
Wordt vervolgd…..