Ik heb me nooit gerealiseerd dat fietsen op kasseien zo erg is. Als je het op tv ziet, ziet het er toch heel anders uit. De Ronde van vlaanderen heeft er wel wat en dat heb ik geweten. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Een ronde van 138 km door het mooie Vlaanderen en vooral ook door het pittige Vlaanderen. Een organisatie die goed in elkaar steekt. Voor 20 euro fiets je mee, start tussen 8 en 10 uur zodat de drukte verdeeld is.
2 bevoorradingsposten die perfect waren. En vooral, een hele goede bewegwijzering.
Zo gingen wij met 3 leden van team BART op pad, Nico zou later komen. De eerste 60 km is een grote ronde waar je uiteindelijk weer in Oudenaarde uitkomt. Daar zaten 4 klimmetjes in, goed te doen.
Als je aan de tweede lus begint, begint het echte werk. De klimmen volgen elkaar snel op.
Er volgen maar liefst 12 klimmetjes waarvan de meeste over die rot kasseien.
Maar we reden sterk, bijkletsend, doorfietsend, klimmend en genietend van de omgeving. Vlaanderen is echt een ideaal trainingsgebied voor fietsers, maar dat hadden we verleden jaar al gezien tijdens een van onze trainingen.
Het weer was redelijk, het tweede deel wel behoorlijk wat wind maar als je bleef fietsen was het niet koud.
Maar dan die kasseien, ik kan nu officieel zeggen dat ik het haat. Man man, je lijf wordt volledig door elkaar gemangeld, alsof je door de blender gaat. Als je nog vruchtbaar was dan ben je dat erna niet meer. Als je borstvoeding zou geven heb je erna boter.
Ik raad iedereen aan die op zo’n trilplaat gaat staan om af te vallen wat km’s op de kasseien te maken. Resultaat verzekerd.
Buiten dat vond ik vooral het afdalen doodeng. Ik had het gevoel of ik totaal geen controle over mijn fiets had. Ws heeft het ook te maken met de racefiets. Ik ben zo gewend aan mijn mountainbike dat ik toch wat onwennig op de racefiets zit. Hoe dan ook, het is wel duidelijk dat ik het niets vond, die kasseien.
De paterberg
De km’s gingen toch vrij rap voorbij. We reden van de ene klim naar de andere klim. De laatste klimmen zag je steeds meer mensen naar boven wandelen ipv fietsen.
Vooral de oude Kwaremont, een klim van 2 km en de Paterberg werd gewandeld.
De Paterberg is heftig, maar 360 meter maar een stijging van 20,3 %. Daar stonden aardig wat mensen aan te moedigen. Terwijl een man of 10/15 naar boven wandelde stond ik op mijn trappers en zwoegde naar boven. De aanmoedigingen waren niet van de lucht. Terwijl de mannen lopen en er een vrouw naar boven fietst dat is uiteraard voer voor al de toeschouwers. Ik kwam fietsend boven met een grote smile.
De geschiedenis van de Paterberg lees je hier. Het was geen jaloerse boer wat vaak gezegd wordt.
Het laatste stuk was met vol de wind op kop. Na in totaal 147 km en 1700 hoogtemeters gereden te hebben kwamen we weer aan bij waar we waren gestart.
Moe maar voldaan reden we naar Geraardsbergen waar er een heerlijk biertje wachtte en de sauna. Een privesauna complex voor ons vieren, wat een luxe!
Geen beter herstel als dat.
Daarna zijn we nog een paar uurtjes bezig geweest met de WK perikelen, hoe en wat er nog geregeld moet worden. Dat is best veel.
Na een overnachting in de herberg zaten we zondag ochtend in 2 kanoes.
De Dender lag er prachtig bij, een zon over het water, veel vogels en rust. Eerst een stuk naar de eerste sluis in Geraardsbergen, weer terug en naar de andere sluis.
2 uur armspieren trainen in de kano.
Erna had Guido nog een leuk hardlooprondje voor ons in petto. De bosberg en de muur die uit de ronde van Vlaanderen is gehaald hebben wij hardlopend gedaan.
We sloten het weekend af en weten dat het goed is. Op naar een mooi sportjaar, op naar een mooi WK half September!
Team BART is onderweg…..
